„Załóżmy jednak, że dołączają się konieczne warunki i wewnątrz komórki powstaje nowa struktura dysypatywna, której powstaniu komórka nie zapobiegła i również sama nie może jej zniszczyć. Pierwszym i podstawowym zagadnieniem jest funkcja tej nowej struktury. Pamiętamy przecież, że ewolucja wypracowała mechanizm eliminacji skomplikowanych biologicznych struktur właśnie z powodu możliwości powstawania w ich mikroukładach zmian, uniemożliwiających dalsze istnienie całej struktury. Jeśli więc nowa struktura wyeliminowała konieczny dla całej komórki element, to ginie ona wraz z komórką! Powiemy — selekcja przez śmierć!
Z drugiej strony, nowa struktura dysypatywna zmieniając stan energetyczny ^komórki, może mieścić się jeszcze w zakresie jej biologicznej żywotności. Nie niszcząc całkowicie jej dotychczasowego stanu wewnętrznego, może nawet nie zmieniać pracy zewnętrznej
komórki. Dzięki temu komórka taka nie będzie rozpoznawana przez swe otoczenie jako zmieniona, bo są to „jej sprawy wewnętrzne"!
Wreszcie, powstanie wewnątrz komórki nowego dodatkowego źródła dysypacji materii i energii może prowadzić do zmiany jej funkcji zewnętrznej. Pociąga to za sobą reakcję otoczenia, które może taką komórkę niszczyć, eliminować ze współdziałania lub adaptować do własnego stanu wewnętrznego tkanki. Komórka nie musi zatem stać się nowotworową by ulegać działaniu biologicznych sił obronnych i naprawczych.“(6)