„A rzecz polega na tym mówię „będzie", lecz przyszłości nie ma. To znaczy, że odpowiedź jest. No cóż, pięknie! Odpowiedź istnieje... Ja jej nie znam, ale ona istnieje. A co się tyczy Mary — to kłamstwo, oszustwo!
10 czerwca. Zmierzch świata! Ujrzałem go. I w tym, zapewne, tkwi odpowiedź. Najdalszy, nie kończący się korytarz. Droga do wieczności... Odpadają płyty kamiennej posadzki, ścian, sufitu. Dookoła ziemia, wilgoć, korzenie... Pachnie pleśnią. Coś na kształt ogromnej jaskini, prawie ciemnej... Gdy patrzę w jej mrok, widzę, jak się rozstępuje, odsuwa w dal i w górę... To nie sklepienie, lecz czarne niebo. Zwisają z niego cienkie jak pajęczyna, siwe kosmyki i lekko się kołyszą... Wiem, to jest siwizna świata... Podłoga, pokryta białą pleśnią, przypomina całun, pod którym można się domyślić czyichś zarysów. Boże, to są ludzie! Tysiące ludzi! Nieruchomi... Nad nimi kołysze się siwizna świata. A poprzez nią, poprzez ciszę i nieruchomość spogląda ogniste oko maszyny... Wiem — w mim zawarta jest odpowiedź. Odpowiedź będzie, chociaż nie ma żadnej przyszłości...
LIST CZWARTY
Kate! Tkwię w przykrej nieświadomości. Nie wiem, czy otrzymujesz moje listy, czy nie... Niestety, czas na zakomunikowanie Ci mego adresu jeszcze .nie nadszedł. Jestem daleko, bardzo daleko... i, jak mi się zdaje, względnie bezpieczny. A może jednak nie Trzeba być ostrożnym!“(10)